+31 (0)6 33043496 info@ikzegstop.eu

Oud zeer

Ik ben mama van een zoon van 16 en een dochter van 12. Omdat mijn dochter heel onzeker is, ben ik op zoek gegaan naar een assertiviteitstraining voor haar. Ik ging bewust niet op zoek naar een groepstraining, want ik was bang dat ze het dan niet zou durven. Misschien kon dat later wel, maar nu nog niet. Via Google kwam ik terecht bij Ik zeg stop. Ik heb een afspraak gemaakt met Angela en samen met mijn dochter ben ik naar haar toe gegaan. We hadden een heel prettig gesprek. Mijn dochter voelde zich ook meteen op haar gemak bij haar. We hebben gelijk afspraken gemaakt over een individuele Coole Kikker-training. Er was op dat moment gelukkig geen wachtlijst, dus de eerste sessie kon al een week later plaatsvinden. Ik was blij dat we iemand hadden gevonden waarbij we ons allebei op ons gemak voelden. Toen we naar buiten liepen, nam Angela mij nog even apart en zei ze dat het wellicht ook prettig was voor mij om een keertje alleen bij haar langs te gaan. Ik was een beetje verbaasd toen ze dat zei, maar tegelijk gaf het me ook een goed gevoel.

Enkele weken laten ben ik naar haar toe gegaan, alleen. Ze vertelde me dat het goed ging in de sessies van mijn dochter. Dat had ik zelf gelukkig ook al gemerkt. Vervolgens stelde ze me een heel eenvoudige vraag: “En hoe gaat het met jou?” Heel even wilde ik gewoon een standaard antwoord geven van “prima hoor en met jou”. Maar iets in haar blik en de manier waarop ze het vroeg, maakte mij nieuwsgierig. Daarom vertelde ik haar eerlijk dat ik het heel erg lastig vond om te zien dat mijn dochter zo onzeker was. Dat het me pijn deed te zien dat ze in de klas werd buitengesloten. Dat ik zo erg vond dat haar hetzelfde overkwam als wat mij vroeger was overkomen. Ik had dit nog nooit aan iemand verteld…

We hebben vervolgens een lang en intens gesprek gehad. Als moeder tot moeder, maar vooral als mens tot mens. Twee mensen die zonder woorden begrepen wat we bedoelden. Die zonder uitleg de pijn, het verdriet en de eenzaamheid erkenden van er niet bij te mogen horen. Ze vertelde me over de lange weg die zij heeft afgelegd om in zichzelf te gaan geloven en haar diepe motivatie om nu anderen te helpen. En ik vertelde haar over mijn pad. Met de ups en downs.

Dank je wel Angela, voor dit gesprek. Je had meteen duidelijk gemaakt dat je geen psychologe of therapeute was (hoewel je me wel enkele heel goede professionals kon aanbevelen), maar dat was niet nodig. Ik had gewoon behoefte om een keer met iemand te praten die me begreep, met weinig woorden maar vooral met veel begrip.

Moeder, 38 jaar

Nooit te oud om te leren

Sinds 3 jaar ben ik met pensioen. Ik heb mijn hele leven buiten gewerkt als tuinman. Heerlijk vond ik dat. Het was dan ook best wel even wennen toen ik niet meer hoefde te gaan werken. Ik maakte nog wel iedere dag drie wandelingen met mijn hond, maar het was toch niet hetzelfde. Ik miste het sociaal contact met mijn collega’s en de mensen buiten op straat.

Op een bepaald moment zei mijn kleindochter dat het goed voor me zou zijn om eens met Facebook aan de slag te gaan. Ik heb er eens hard om gelachen en gezegd dat zoiets toch niks meer was voor mij. Ik kende er helemaal niks van. Gelukkig is het een geweldige (en geduldige) meid die de moeite deed om het mij te leren en al snel begreep ik waarom iedereen het zo leuk vond. Ik kwam zelfs weer in contact met klasgenoten die ik ruim 50 jaar niet meer had gezien of gesproken!

Na een tijdje ging ik verder kijken wat er allemaal mogelijk was online. De krant lezen en spelletjes doen vond ik leuk, maar ook het winkelen op internet sprak me aan. Zo hoefde ik niet de drukke stad in te lopen (corona weet je wel), ik kon de prijzen van verschillende winkels vergelijken en ik kon het gratis laten versturen en zelfs terugsturen. Ik moest wel vaak een emailadres invullen, dus dat heb ik toen aangemaakt. Ik had al eens ergens gelezen dat ik moest zorgen voor een moeilijk te raden wachtwoord, dus hield ik daar altijd rekening mee. Ook toen ik online ging bankieren was ik heel zorgvuldig en lette ik goed op met wat ik deed.

Op een dag kreeg ik via de email een bericht van mijn bank. Iemand zou geprobeerd hebben om mijn bankrekening leeg te halen. Gelukkig waren zij er op tijd bij! Ze hadden kunnen voorkomen dat ik alles kwijt was geraakt. Ik was opgelucht en dankbaar. Toen ik verder las, stond er in het bericht dat ze me adviseerden om mijn geld even op een tijdelijke andere rekening te zetten. Immers, die internetcriminelen hadden al bewezen dat ze mijn bankgegevens en wachtwoord hadden! Ik hoefde alleen maar op een link te klikken in de email en dan zou ik in het banksysteem terecht komen waar ik nog “wat gegevens moest invullen” om de overboeking te regelen naar de “veilige” rekening. Net op dat moment kwam mijn lieve kleindochter binnenlopen. Ik vertelde haar wat er was gebeurd en dat ik toch wel bofte met een bank die zo alert reageerde. Heel snel trok ze mijn laptop voor mijn neus weg waarna ze de email verwijderde. Ik was met stomheid geslagen! Ze heeft me toen rustig uitgelegd wat ik op het punt stond te doen… En wat was ik daar van geschrokken!

Daarna voelde ik me eigenlijk niet meer veilig bij wat ik online deed. Ik zag “spoken” leek het wel. Ik ging aan alles twijfelen. Om weer wat vertrouwen te krijgen in mezelf en het internet, heb ik toen een cursus online veiligheid voor senioren gevolgd bij Angela. In een paar lessen heeft ze me een heleboel tips gegeven waardoor ik me weer een stuk zekerder voel bij alles wat ik online doe. Ik besef nu ook dat het nooit helemaal veilig is, maar dat je zelf best wel veel kan doen om problemen te voorkomen. En als ik twijfel, nou dan vraag ik het aan mijn kleindochter of aan Angela!

Terugslaan zonder te slaan

Ik ben kleiner dan mijn leeftijdsgenoten. Altijd al geweest. Ik heb er zelf geen last van, maar enkele kinderen in mijn klas blijkbaar wel. Of ze vinden het in ieder geval de moeite waard om er regelmatig aandacht aan te besteden. Ze maken er vervelende “grapjes” over, ze noemen me mini(on) of stumpie en bovendien lopen ze steevast tegen me aan. Ik had je niet gezien, zeggen ze dan, want je bent ook zoooo klein.

Ik vind dit niet leuk. Natuurlijk niet. Ik heb geprobeerd het te negeren en te doen alsof het me niet raakt. Maar echt verbergen kan ik dat niet. Vooral niet als ze zo hard tegen me aan lopen dat ik val of tegen een muur terecht kom. Er iets over zeggen schiet ook niet op heb ik gemerkt. En het tegen de meester vertellen heeft ook niets opgeleverd. Ze doen het gewoon als hij het niet ziet.

Een paar maanden geleden kwam ik in gesprek met Angela van Ik zeg stop. Ik vertelde haar wat er aan de hand was en dat ik het stilaan beu begon te worden. Maar dat ik vooral onzeker was over wat ik eigenlijk nog zou kunnen doen. Ik vertelde haar eerlijk dat erover praten voor mij geen oplossing was. Want dat horen die vervelende klasgenoten niet, dus waarom zou dat werken? Toch vroeg ze mij om te vertellen over wat er allemaal al was gebeurd en hoe ik me daarbij voelde. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er eerst helemaal geen zin in had. Maar toen ik eenmaal begin te vertellen en merkte dat zij echt begreep wat ik bedoelde, vond ik het stiekem toch wel fijn. Ze vertelde me dat ze dit vroeger ook heeft meegemaakt en dat ze begrijpt hoe boos, verdriet en machteloos ik me voel. En toen zei ze tegen me dat praten inderdaad niet altijd genoeg is! Maar, wat dan, vroeg ik?

Ze vroeg me erover na te denken om een cursus zelfverdediging te gaan doen. Ze zei er meteen bij dat het niet de bedoeling was dat ik iemand zou gaan slaan, maar dat ik zou leren meer in mezelf te geloven. En als je in jezelf geloof, straal je dat uit. Ze vertelde me dat ze samenwerkt met iemand die hier heel goed in is. Eigenlijk wist ik niet wat ermee moest doen, maar ik heb er thuis toch met mijn ouders over gesproken. Samen zijn we toen naar een proefles gaan kijken. Wat was dat leuk! Iedereen deed aardig tegen elkaar en tegen mij. Er was helemaal geen stoer gedoe en het viel me meteen op dat de kinderen elkaar allemaal hielpen. In de loop van de les vroeg ik zelfs of ik ook nog even mee mocht doen! Wat was ik toen al trots op mezelf.

We zijn nu enkele maanden verder en ik ga nog steeds iedere week naar die les. Ik heb er heel wat nieuwe vrienden gemaakt. En het klopt inderdaad, mijn houding is veranderd. Natuurlijk niet na een dag of een week, maar inmiddels wel. Ik heb nog nooit geslagen of geschopt, maar toch word ik nu met rust gelaten. Het lijkt wel of ze een beetje bang zijn voor wat ik allemaal kan en ik hoorde vorige week nog van mijn voetbaltrainer dat het leek of ik opeens was gegroeid! Nou, in centimeters helaas niet veel, maar ik sta nu rechtop, trots op mezelf en dát zie je!

Jongen, 13 jaar

Ik mag je wel, maar dat mag eigenlijk niet

Ik zat op de middelbare school. Ik werd gepest door een groep meiden. Bij die groep hoorde ook een meisje dat bij me in de buurt woonde. Iedere dag deed ze mee met de pesterijen. Ze hielp me niet, dat deed eigenlijk niemand. Ik begreep dat niet. Was ik het dan niet waard om geholpen te worden?

Op een dag in de kerstvakantie kwam ik dat meisje tegen op straat. Ze wenste me een fijne kerst. Ik wist niet wat ik hoorde. Ze sprak tegen me. Zonder me uit te schelden of uit te lachen. Ze sprak gewoon rustig tegen me. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Eigenlijk wist ik niet hoe ik moest reageren, maar ik wenste haar ook maar hetzelfde. Stel je voor dat ik niets zei of dat ik iets verkeerd zei, dan zou ze vast weer vervelend tegen me gaan doen.

Weet je wat ze toen zei? Ik vind jou eigenlijk best wel aardig. Ik mag jou wel, maar dat mag niemand weten. Want als ze dat horen, gaan ze mij ook pesten. Dus, ik wil eigenlijk best wel eens vaker met jou naar huis lopen of zo, maar dan wel langs een route dat ze ons niet zien. Maar je moet wel begrijpen dat ik op school niet anders tegen jou zal doen.

En zo gebeurde het…. na de vakantie zag ik haar op school en begon ze me keihard uit te lachen om mijn kleren. Ze ging zelfs de anderen opjutten. Ik keek haar aan en wist niet wat ik ermee aan moest. Ik heb maar gedaan wat ik altijd deed. Huilen en me zo snel mogelijk ergens verstoppen in dat grote schoolgebouw. Ik kon niet begrijpen dat iemand een ander zoveel pijn zou willen doen, als je die ander “mag”. Na school stond ze 2 straten verder op me te wachten. Ze deed of er niets was gebeurd. En ik deed dat ook. Want heel even had ik het gevoel dat ik er ook mocht zijn. Ook al was het dan maar even en ook al wist ik dat ik haar niet kon vertrouwen. Bij alles wat ik zei lette ik goed op wat ik zei en hoe, want ik wist dat ze het waarschijnlijk de volgende dag op school weer tegen me zou gebruiken.

Ook al is dat al een tijdje geleden gebeurd, het heeft mijn vertrouwen in andere mensen kapot gemaakt. Ik weet nooit wat ik aan iemand heb en ik ga er altijd van uit dat alles tegen me gebruikt zal worden. Zo heeft zij eigenlijk nog iedere dag invloed op mijn leven. Gelukkig weet ze dat niet. Maar ik vraag me wel eens af of zij ooit nog eens aan mij heeft gedacht? Dat meisje uit de buurt dat ze wel mocht, maar dat ze eigenlijk niet mocht mogen.

Meisje, 15 jaar

Denk jij wat ik voel?

Lezen over de gevolgen van pesten. Kijken naar televisieprogramma’s over sexting. Liken of sharen van social messages over agressie. Doe jij dat ook wel eens? Waarom doe je dat? En wat voel je daar dan bij?

We leven in een moderne, technologische wereld waarin eigenheid en privacy steeds meer worden verdrongen. We hebben het over sociale media, maar hoe sociaal is het als iemand online wordt gepest? Als er ongewenst naaktbeelden worden verspreid? Als iemand onder druk wordt gezet om vervelende dingen te doen voor de webcam?

De cijfers over (cyber)pesten en online agressie (sexting, sextortion, shaming, grooming etc.) lopen op. Toch lijkt er geen sprake te zijn van een evenredig groeiende maatschappelijke verontwaardiging hierover. Het blijft nog veel te vaak een ‘ver van mijn bed-show’.

Maar weet je, dat is het niet. Het gebeurt ook bij jou in de buurt, in de klas en misschien wel in het gezin. Om meer betrokkenheid en bewustwording te creëren moet worden voldaan aan de essentiële behoefte van voelen. Zo kan je beter begrijpen wat er kan gebeuren, waarom het kan gebeuren en vooral… waarom het ook met jou kan gebeuren.

Met onze aangrijpende reeks van getuigenissen van slachtoffers die ons pad kruisen willen wij jou helpen om te voelen wat een slachtoffer denkt. Het kan jou helpen om jezelf of anderen beter te beschermen. Het kan jou helpen om de juiste weg te vinden naar hulp. Maar bovenal kan het jou helpen om meer bewust te worden van wat er om ons heen gebeurt en hoe jij samen met ons STOP kan zeggen!

Alle getuigenissen zijn volledig geanonimiseerd en worden gepubliceerd met goedkeuring van onze cliënten en, indien het minderjarigen betreft, van hun ouders.

Oud zeer

Ik ben mama van een zoon van 16 en een dochter van 12. Omdat mijn dochter heel onzeker is, ben...
Meer informatie

Nooit te oud om te leren

Sinds 3 jaar ben ik met pensioen. Ik heb mijn hele leven buiten gewerkt als tuinman. Heerlijk vond ik dat....
Meer informatie

Terugslaan zonder te slaan

Ik ben kleiner dan mijn leeftijdsgenoten. Altijd al geweest. Ik heb er zelf geen last van, maar enkele kinderen in...
Meer informatie

Ik mag je wel, maar dat mag eigenlijk niet

Ik zat op de middelbare school. Ik werd gepest door een groep meiden. Bij die groep hoorde ook een meisje...
Meer informatie

Denk jij wat ik voel?

Lezen over de gevolgen van pesten. Kijken naar televisieprogramma's over sexting. Liken of sharen van social messages over agressie. Doe...
Meer informatie
{"dots":"true","arrows":"true","autoplay":"true","autoplay_interval":"3000","speed":"300","loop":"true","design":"design-1"}